Ο τίτλος του email στα ελληνικά ήταν σαφής: “Οι ευρωβουλεύτριες υποστηρίζουν την επιτροπή του ΟΗΕ για τη Θέση της Γυναίκας“. Τέτοια σιγουριά ακόμα κι εμένα με ξένισε. Και οι ευρωβουλευτές; Οι ευρωβουλευτές δεν την υποστηρίζουν;
Όταν μετέφραζα από τα αγγλικά την βιογραφία της Σιμόν Ντε Μπουβουάρ “Πώς η Σιμόν έγινε η Μποβουάρ: Μια ολόκληρη ζωή” (ναι, αυτή που με παίδεψε, δεν θα αποτολμούσα κι άλλη), ένα από τα μεγαλύτερα διλήμματα που είχα να διαχειριστώ ήταν: πώς μεταφράζεις στα ελληνικά τη λέξη “feminists”; Και τη φράση “Beauvoir’s supporters” πώς την μεταφράζεις;
Νομιμοποιούμουν να μεταφράσω με βάση την πρώτη μου γλωσσική παρόρμηση, “οι φεμινίστριες”; Ή υπήρχαν την εποχή της Μποβουάρ και φεμινιστές; Κι αν υπήρχαν, ήταν πάνω από μια χούφτα; Ήταν τόσοι που μπορούσαν να μνημονευτούν με τη δική τους αρσενική κατάληξη σε ένα βιβλίο που, αναπόφευκτα, χρειάζεται μερικά σημεία να τα γενικεύσει για να δώσει την εικόνα μιας ολόκληρης εποχής;
Και οι υποστηρικτές της Μποβουάρ; Μήπως ήταν μόνο υποστηρίκτριες; Ή είχε κατακτήσει η ευρωπαϊκή και αμερικανική κοινωνία της δεκαετίας του ’40 την ωριμότητα εκείνη που θα επέτρεπε και σε άνδρες να ενστερνιστούν τις απόψεις της Σιμόν και να βγουν, μάλιστα, να δηλώσουν ανοιχτά κάτι γι’ αυτές (αλλιώς, αν τις ενστερνίζονταν από την ντουλάπα τους, χωρίς ένα άρθρο, μια δημόσια ομιλία, κάτι, πώς θα είχαν βρεθεί στις σελίδες της βιογραφίας της; Δύσκολο.).
(Υπήρχε, βέβαια, και το ακόμα πιο περίπλοκο ζήτημα των “Beauvoir’s critics”, που ήταν άραγε μόνο άνδρες ή είναι τώρα η προκατάληψή μου που μιλάει; Σίγουρα υπήρχαν και γυναίκες που στέκονταν αντίθετες στις απόψεις της -και μήπως οι άνδρες δεν είχαν διαβάσει καν τα γραπτά της ώστε να έχουν άποψη -θετική ή αρνητική- γι’ αυτά; Αλλά μην πλατειάζω, καταλαβαίνετε το νόημα.)
Είναι, φυσικά, ανακουφιστικό και αισιόδοξο πως, αν γράφαμε σήμερα τη βιογραφία μιας σύγχρονης φιλοσόφου, τέτοια διλήμματα θα φάνταζαν ανόητα, περιττά. Φυσικά και υπάρχουν φεμινιστές, Κάσδαγλη. Φυσικά και οι θεωρίες τους έχουν υποστηρικτές και υποστηρίκτριες, επικριτές και επικρίτριες, γιατί τα συμπεράσματά τους και οι προτάσεις που προκύπτουν από αυτά μας αφορούν άνδρες και γυναίκες εξίσου -και εξίσου, φυσικά, έχουμε δικαίωμα και ενδιαφέρον να στεκόμαστε κριτικά απέναντί τους. Η έμφυλη ισότητα δεν είναι ζήτημα των γυναικών, είναι ζήτημα όλων μας.
Και των Ευρωβουλευτών;
Διαβάζοντας την ανακοίνωση του Γραφείου του Ευρωκοινοβουλίου στην Ελλάδα, επέτρεψα στον εαυτό μου, για λίγα έστω λεπτά, την αμφιβολία πως ίσως οι άνθρωποι να έκαναν λάθος, ίσως να έπεσαν κι εκείνοι θύματα της αυθόρμητης προκατάληψής τους και να μη μέτρησαν σωστά, ίσως να υπήρχαν, εκτός από ευρωβουλεύτριες, και ευρωβουλευτές που υποστήριξαν την Επιτροπή του ΟΗΕ για τη Θέση της Γυναίκας και που έκαναν συναντήσεις με αρμόδιους φορείς και που έλιωσαν τα παπούτσια τους, απλώς και μόνο για να μεταφραστούν λάθος και να χαθούν μέσα σε μια άστοχη και παρορμητική θηλυκή κατάληξη.
Αλλά όχι. Οι θηλυκές καταλήξεις δεν κρύβουν -ακόμα- αδικημένους φεμινιστές, οι θηλυκές καταλήξεις, εντός και εκτός Κοινοβουλίων είναι οι πιο αποκαλυπτικές όλων των καταλήξεων γιατί κανείς που δεν θεωρεί ότι “ανήκει” σε αυτές δεν επιτρέπει να συμπεριληφθεί από κάτω τους. Οι θηλυκές καταλήξεις είναι διαφανείς και ξεσκεπάζουν ότι μόνο ευρωβουλεύτριες συμμετείχαν στην αποστολή στο CSW69 και ότι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τα Δικαιώματα των Γυναικών και την Έμφυλη Ισότητα, μόνο 3 από τα 40 μέλη είναι άνδρες. Ότι σήμερα, το 2025, μπορεί να έχουμε κάποιους φεμινιστές, στα σπίτια μας, στα πάνελ μας, στους οργανισμούς μας, αλλά δεν έχουμε ακόμα στην ηγεσία μας. Ότι η έμφυλη ισότητα είναι θέμα όλων, μέχρι να απαιτήσει από τους υποστηρικτές και τις υποστηρίκτριές της να μιλήσουν ανοιχτά για τις θέσεις τους και άρα να θέσουν σε κίνδυνο το προνόμιό τους και να χρειαστεί να κάνουν έξτρα, απλήρωτη συνήθως δουλειά και να δεχτούν κριτική που ασχολούνται με ζητήματα “μαλθακά”, “πολυτελείας”, ζητήματα που αναδεικνύουν υστερικές φεμινίστριες. Γιατί ένας φεμινιστής δεν θα ήταν ποτέ υστερικός. Απ’ ό,τι φαίνεται σπάνια είναι και ευρωβουλευτής.
Τους χρειαζόμαστε, όμως. Τους φεμινιστές που θα γίνουν ευρωβουλευτές. Που θα γίνουν CEOs, διευυντές, πρόεδροι, πρωθυπουργοί, βουλευτές και Πρόεδροι της Δημοκρατίας. Και που θα έχουν την ευκαιρία, το θάρρος και τις σόλες να μας το πουν και να το αποδείξουν.
Υ.Γ. Ζήτησα από το ΑΙ app του WordPress να μου φτιάξει μια φωτογραφία για αυτό εδώ το ποστ. Να τι μου απάντησε.
